Potentieel, maar ook teleurstelling

Birdie is vijftien en worstelt in stilte met de dood van haar vader, die stierf toen ze tien was. Ze woont in een Engelse havenstad met haar hippe moeder Felicity, die soms meer is begaan met haar uiterlijk dan met haar dochter. De plotse dood van haar vader confronteert Felicity met een verleden dat ze liever achter zich had gelaten. Ondertussen stapelen Birdie’s problemen zich op, en bovendien is haar beste vriend Cassius smoor op haar.
De dag van de begrafenis breekt aan, en de sfeer wordt grimmiger. Sluimerende emoties ontwaken en een zware storm zweept de spanningen naar een hoogtepunt… 

Nou, je leest vaak dat mensen een coverbuy hebben? Wel, voor mij was dit een beetje hetzelfde, maar dan anders. Voor mij was dit een covermeenemer (even lekker nieuwe woorden verzinnen) uit de bibliotheek.

De cover vertelt je bijna niks over het verhaal en de achterflap is ook geheimzinnig, wat me wel aantrok. (De synthese hierboven is van Goodreads). Het begon goed, ik was nieuwsgierig naar het verhaal en de schrijfstijl sprak me wel aan.

Maar, maar. Wat een potentieel dat verkwist is. Het stond boordevol stereotypen, de pov’s wisselden soms zonder dat het gemeld werd. Je kwam er uiteindelijk wel achter na een zin of twee, toch stoorde dit mij licht. De stereotypen waren het ergste vond ik. Het was net alsof ze een toverdrank heeft gemaakt volgens het recept Stereotypen.

Ik vind het enorm jammer want dit boek en deze schrijfster hadden echt de kans om iets te worden. Waar de eerste helft van het boek nog ergens op lijkt, is het einde zo abrupt en vreemd dat nergens op slaat. Qua personages… tjah dat zijn de wandelende stereotypen en vooroordelen. Elk personage had zogezegd een kenmerk, maar meer waren ze in de meeste gevallen niet echt.

Mijn favoriete personage was eigenlijk een van degenen waar we het minder over weten en dat is Eddie, de vader van Birdie. Ik ga nu niet zeggen waarom, want dan verklap ik een deel van het boek. Ik zal het er gewoon op houden dat Eddie een beter moraal kompas heeft dan de meesten.

Ik blijf het enorm jammer vinden dat dit boek een teleurstelling is geworden, want ik was er echt wel benieuwd naar en ik las het enorm snel uit. Mijn excuses dat deze review zo kort is, maar ik heb er namelijk niet zoveel over te zeggen en het gene dat ik wou zeggen, staat erin.

Rating: ⭐⭐⭐ (maar eerder een een 2.75)

Trigger warnings: mentale problemen, criminaliteit

Vragen, Spanje en een zomergevoel

Lou krijgt op haar twaalfde verjaardag geen fiets, maar een vader cadeau. Ze heeft hem nog nooit ontmoet, maar nu heeft hij haar een kaart en een ticket gestuurd, met de uitnodiging om naar Tarifa, in het zuiden van Spanje, te komen. Jaren geleden was hij de beste kitesurfer van de wereld. Nu runt hij daar een sappenbar. Die uitnodiging komt voor Lou precies op het goede moment. Ze heeft op school iets verschrikkelijks gedaan waar ze mee worstelt en ze wil dolgraag even ontsnappen aan haar schuldgevoel.

Gewapend met een lijst met vragen die ze haar vader wil stellen – Wat heb je de afgelopen twaalf jaar gedaan? Heb ik nog broers of zussen? Ben je ergens bang voor? Wat maakt je het gelukkigst? – reizen Lou en haar twee moeders naar Zuid-Spanje. Onder de Spaanse zon leert Lou haar vader kennen, krijgt ze kitesurfles, wordt ze voor het eerst verliefd én ontdekt ze dat iedereen een tweede kans verdient – ook zij.

Dit boek heb ik gewonnen dankzij een giveaway van Valeriesboekenwereld. Nogmaals een dikke merci! Ik ga eerlijk zijn: eerst was ik niet van plan om dit boek te lezen. Mijn idee was namelijk om het cadeau te doen aan mijn jongere zus. Bleek dan dat ze nog iets te jong is hiervoor en dus besloot ik om het uiteindelijk toch te lezen.

Het was wel een uitdaging geef ik toe. Als zestienjarige een boek lezen dat duidelijk geschreven is voor een doelpubliek van twaalfjarigen, is niet altijd evident. Ik vind wel dat het een vlot boek is. Het is echt héél rap uitgelezen en ik ben een snelle lezer, dus dit wil wel wat zeggen denk ik. Voor ik wat dieper inga op het verhaal zelf, nog vlug even mijn algemene gedachten: ik was wel wat teleurgesteld.

Een zomers gevoel krijg je zeker van dit boek, aangezien het zich in Zuid-Spanje afspeelt. Er zit wel wat humor in en er is LGBTQ+ (de ouders zijn lesbisch, kom je te weten in het eerste hoofdstuk). Dit is toch wel iets positiefs zou je denken.

Helaas waren er meerdere dingen die me tegenvielen in dit verhaal. “Haar verschrikkelijke geheim” bijvoorbeeld. Oké, het probleem word aangekaart, maar om dit als plot te gebruiken? Daar was ik het niet mee eens. Voor sommige aspecten in het boek, moest ik mezelf in me jongere ik verplaatsen, want ik zou anders nog kritischer geweest zijn voor dit boek. De personages waren ergens wat oppervlakkig en hadden elk een typisch kenmerk dat bijna hun hele persoonlijkheid was. Het perspectief van Lou was aan de ene kant plezant om te lezen, aan de andere kant viel het tegen. Waarschijnlijk door het feit dat ze een twaalfjarige is, en niet een al-bijna-volwassen-tiener die meestal het hoofdpersonage is in de boeken die ik lees.

Zou ik als twaalfjarige meer genoten hebben van dit boek? Misschien. Ga ik dit aanraden aan mijn zusje? Niet direct, eerst wachten tot ze wat ouder is.

Rating: ⭐⭐⭐

Trigger warnings: pestgedrag

Kaarten, helpende handen & de Portier

Ed Kennedy is een jonge taxichauffeur met weinig toekomstperspectief. Hij is een waardeloze kaartspeler, hopeloos verliefd op zijn beste vriendin Audrey, en verknocht aan zijn koffiedrinkende hond, de Portier. Er gebeurt niet veel in zijn leven, tot hij per ongeluk midden in een bankoverval terechtkomt.

Dan krijgt hij zijn eerste speelkaart toegestuurd, een Ruiten Aas. Dat is het moment waarop Ed de boodschapper wordt. Uitverkoren om anderen onder zijn hoede te nemen, doorkruist hij de stad om mensen de helpende hand te bieden en waar nodig terecht te wijzen. Maar wie zit er achter Eds missie?

Dit is alweer het derde boek dat ik lees van Markus Zusak, en waar het niet de grandeur heeft van De Boekendief, het was stukken beter dan Als honden huilen. Al weet je dit waarschijnlijk wel aangezien dit een boekenblog is, dit is mijn persoonlijke mening. Als jij een andere mening hebt, dan mag dat. Maar val alsjeblieft de mijne niet aan.

Ik heb dit boek vrij snel uitgelezen, wat wel een goed teken is. Markus Zusak heeft een bijzondere schrijfstijl en je bent ervoor of niet. In De boodschapper heeft hij iets op papier gebracht waar ik al lang op zat te wachten, maar het gewoonweg niet wist. En dat is een verhaal over iemand die anderen helpt. Oké, Ed doet dit niet puur vrijwillig, maar uiteindelijk gaat hij er plezier in vinden. Hij verandert. En dit vindt ik één van de beste dingen van het boek.

Elk hoofdstuk heeft een titel, maar helaas moet ik bekennen dat ik er na een aantal eigenlijk niet meer op lette, maar gewoon direct aan de tekst begon. Er zaten langere en korte tussen, het was een mix. Zoals ik eerder vermelde, heeft Markus Zusak een eigen schrijfstijl. Nou, zonder een spoiler te vertellen, er gebeurt iets in het boek wat me tegen de borst stuit. Helaas is dit ook wel de werkelijkheid. Maar het werd vooral nogal kortaf en bruut beschreven, iets dat het ook wel is. Nu vraag ik me af: zou ik liever hebben gehad dat Zusak het verbloemde voor de lezer? Maar verbloemd hij de werkelijkheid dan niet? Dit is een dilemma waar ik nog meezit.

De vriendschappen in dit boek vond ik zalig om over te lezen. Niet alleen van zijn oorspronkelijke vriendschapsgroep, maar ook een aantal die hij vormt doorheen het verhaal. We ontmoeten veel personages, maar dit stoorde me niet. Elk personage komt op zijn moment en je leert ze ook beter kennen. Er zitten wel plottwisten in dit verhaal, maar ik raad aan om daarop niet teveel te hopen, want het is niet zo dat ze om de zoveel hoofdstukken voorkomen. Laat je gewoon meesleuren door het verhaal van Ed (en de Portier natuurlijk).

De romantiek is een beetje teleurstellend vind ik en was niet echt nodig in dit verhaal, maar aan de andere kant was het wel interessant om mee te volgen met Ed zijn gevoelens. Ergens is het iets dat we al vaker hebben gezien, al is het in het begin zeker wat nieuws. Zij die het gelezen hebben, ik heb het over pagina 27-28.

Naar het einde toe, genoot ik zeker meer van het boek dan in het begin. Hier gebeurden er nog wat verrassende dingen. Ik vond het een mooi einde, op de romantiek na dan. Ik raad het boek zeker aan, maar het zal niet voor iedereen zijn door de eigen schrijfstijl. Maar geef het een kans zou ik zeggen.

Rating: ⭐⭐⭐⭐

Trigger warnings: verkrachting, misbruik